Jak wracać, kiedy już raz się posypało

„Najgorsze to są w ogóle powroty. Ja to najbardziej nie lubię powrotów (…) znowu dochodzę do jakiejś formy, czyli wracam do tej formy i cyk. I coś. I znowu przerwa. No i od początku. I te początki są zawsze takie trudne, monotonne”.

Mówi to jednym ciągiem o sporcie i o rekrutacji. Chwilę wcześniej opisuje dni, w których kolejni kandydaci odmawiają i ma się ochotę rzucić projekt. Sama wciąż trenuje i wciąż wraca po kontuzji.

„Ćwiczył przez trzy lata (…) zarzucił aikido i wrócił półtorej roku temu. Teraz jako 67-latek, dwa miesiące temu zdał swój pierwszy egzamin (…) To jest postawa”.

Opowiada o członku swojego dojo, który zaczął aikido jako chłopak, przerwał, kiedy wyjechał na studia, i wrócił po ponad czterdziestu latach.

„Oj, 10 operacji. Paradoksalnie jestem mało kontuzjogenny i to jest śmieszne. Ja nie jestem kontuzjogenny, ale operacji miałem całą masę, przy czym 5 z nich było na jedno i to samo”.

Pytany o kontuzje, zaczyna od liczby, a kończy na paradoksie, którego nie próbuje rozwiązywać.

„Wróciłem do ruchu. Nie do formy, tylko do rytmu. Energia wróciła pierwsza. Efektywność za nią. Ten sam kalendarz. Inny koszt dnia”.